Ron’s Alt Country

Eigenaar Edgar Heckmann van het Duitse Blue Rose Records is in mijn ogen niet minder dan een genie. Sinds de oprichting van zijn label in 1995 heeft hij meer dan 400 albums op Blue Rose uitgebracht, waaronder die van RAC’s favorieten als Alejandro Escovedo, Steve Wynn, The Whipsaws, Reckless Kelly, Blue Mountain, The Bottle Rockets, The Silos, het o zo aparte en helaas niet meer bestaande duo Red Star Belgrade en natuurlijk … The Band Of Heathens. Na zijn jaarlijkse bezoeken aan het befaamde SXSW festival in Austin, Texas wist hij altijd weer terug te komen met contacten met artiesten die hij in Europa onder de aandacht kon brengen; en ze zo het juiste zetje in de rug te geven zodat ze ook in het grote Amerika konden doorbreken.

Onder de laatste releases van Blue Rose in Europa vind je goede platen van Leeroy Stagger (“Radiant Land”), Sons Of Bill (“Sirens”), Ruthie Foster (“Let It Burn”) en nu dan de dubbele live release van The Band Of Heathens “The Double Down Live In Denver Vol.1 en 2. Let ook op de komende release van de nieuwste album van The Wrenkle Neck Mules bij Blue Rose Records. Alleen al het beluisteren van de track “On Wounded Knee” (een soort blauwdruk van al wat het genre alt. country inhoudt) heeft mij doen besluiten om  tot aanschaf van “Apprentice To Ghosts” over te gaan.

The Band Of Heathens, hier nog met Colin Brooks

Voor ik verder ga uitweiden over de beide liveplaten – ja, het zijn twee aparte releases- eerst even een korte introductie van The Band Of Heathens.
The ‘Heathens’ werden in 2005 opgericht toen drie singer-songwriters de koppen bij elkaar staken om te kijken of de som der delen meer opleverde dan het succes van de eenling. Het bleek te werken voor Ed Jurdi, Gordy Quist en Colin Brooks en The band of Heathens was geboren. Al gauw maakte de groep met de drie frontmannen, die ieder met hun eigen stijl een plekje vonden in de groep uit Austin, furore in de plaatselijke club Momo’s. Het resulteerde uiteindelijk in de liveplaten “Live from Momo’s” (2006) en “Live at Antone’s” (2007) die veel indruk achterlieten. Ondertussen was het drietal songwriters aangevuld met bassist Seth Whitney en de beste drummer van Austin en omstreken John Chipman (o.a. ook The Resentments). Vanaf 2008 voegde ook keyboardspeler Trevor Nealon zich vaak bij de groep.
Dat de band opteerde voor het uitbrengen van twee livealbums bij hun debuut, geeft al aan dat de ‘Heathens’ vooral een liveband is en dat het songmateriaal, gebaseerd op alt. country, blues en countrysoul, uitermate geschikt is om live ten gehore te brengen, t.w. lange uitgesponnen nummers met vele gitaarsoli van zowel Jurdi, Quist en Brooks en met wisselende zang van de drie frontmannen. Dat in veel recensies altijd de naam van The Band valt, is natuurlijk niet vreemd, aangezien deze beroemde groep ook bestond uit verschillende zingende songwriters en dat de muziekgenres van BOH en The Band elkaar overlappen.

De studioalbums “The Band Of Heathens” (2008), “One Foot In The Ether” (2009) en “Top Hat Crown & The Clapmaster’s Son” (2011) hebben op mij minder indruk achterlaten -vooral de laatste vind ik vrij matig- dan de liveplaten en de liveoptredens, vooral omdat ik de chemie tussen de bandleden en hun speelplezier node mis op hun reguliere plaatwerk.
Overigens werd er in 2009 in beperkte oplage nog een livealbum uitgebracht “Live at The Blue Rose Christmas Party”, die we ook als “meer dan goed” kunnen kenmerken.

Zelf was ik in de gelegenheid om de ‘Heathens’ vier keer live aan het werk te zien, waarbij vooral de optredens in Amsterdam (Paradiso 2008) en Ottersum (2009) bij mij een geweldige indruk achterlieten. Dit in tegenstelling tot optredens tijdens de R & B Night en Take Root in Groningen, waar bij ze mijns inzien niet uit de verf kwamen, omdat ze gezien de gegeven speeltijd niet terug konden grijpen op het ouder materiaal uit hun catalogus.

Nu is er dan uit, weer op Blue Rose Records, “The Double Down Live in Denver Vol. 1 en 2″, twee separaat aan te schaffen livealbums die teruggrijpen naar twee shows die de band gaf in oktober 2011 in de club ‘Cervantes’ Other Side in Denver in de staat Colorado. Deze opnamen moeten zeker gezien worden als een tijdsdocument, want het zijn de laatste waarbij frontman Colin Brooks deel uitmaakte van de band. Zijn mandoline en slide-gitaarspel zullen na zijn uittreden eind 2011 de komende jaren node gemist worden en de ‘Heathens’ zullen nooit meer hetzelfde zijn.
In ieder geval speelde de band die avonden meer dan 40 nummers, in totaal meer dan zes uur muziek, en een selectie daarvan vindt met terug op de delen 1 en 2 van “The Double Down”.
BOH klassiekers als “Bumblebee”, “Cornbread”, “Jenny Was A Keeper”, de Gilian Welch-cover “Look At Miss Ohio” en de traditional “Ain’t No More Cane” (kennen we die niet ook van The Band?) vinden we niet terug onder de vierentwintig opgenomen liedjes, waarbij natuurlijk een flink deel, in totaal negen songs, is ingeruimd voor werk van het laatste studioalbum “Top Hat Crown & The Clapmaster’s Son”, die -gelukkig- live beter tot hun recht komen dan op de (studio-)plaat. Van de oudere nummers komen we wel tegen “You Gonna Miss Me” (1), “Somebody Tell The Truth” (1), “LA Country Blues” (1), “Jackson Station” (2) en “Second Line” (2). Deel twee wint op punten vanwege de aanwezigheid van hoogtepunt “Judas’ Scariot Blues”, een liedje dat voor mij staat voor alles wat de muziek van The Band Of Heathens belichaamt: rustig mid-tempo melodieus intro, prachtige stem van Gordy Quist, ondersteund door de stemmen van Brooks en Jurdi, invallende gitaar die op de achtergrond blijft, ‘bridge’ met stem van Quist en alleen een tokkelende akoustische gitaar op de achtergrond, uitmondend in een woeste apotheose van de drie zangers ondersteund door gierende gitaren. Nu kunnen woorden in mijn opinie nooit ondervangen wat deze muziek voortbrengt, dus gewoon maar gaan luisteren zou ik zeggen.

“The Double Down Live in Denver Vol. 1 en 2″ is uit op Blue Rose Records. Elke uitgave bevat een CD en een DVD met opnamen van de concerten in Denver. Behalve bij Blue Rose Records is “The Double Down” in ieder geval ook te verkrijgen bij Glitterhouse Records.
Na aankoop verkrijgt men bij Blue Rose ook nog een code zodat met een aantal nummers, die geen plekje hebben gekregen op de beide CD’s, kan downloaden.